Never Again! Marking 50 years since the Military Coup in Greece

The Greece Solidarity Campaign and Anti-Fascist Action for Greece invite you to:
Never Again! Marking 50 years since the Military Coup in Greece & Celebrating its Overthrow.

Friday 28th April at 6pm at Unite the Union (Diskus Room), Holborn, London.

Speakers from Greece and from those who occupied the London Greek Embassy in solidarity with the Greek resistance to the military coup.
The Theodorakis songs banned under the dictatorship sung by Iris Mavraki
Greek food

What Happened on April 21st 1967.

Before dawn on April 21 1967 a far-right group of ‘colonels’ ripped apart Greek democracy.

Some of them had supported the wartime collaborationist government under the Germans. All had supported the 1936-41 Greek dictatorship and fought against left resistance in the civil war of 1944-1949.

When the upcoming elections looked likely to lead to another centre-left government (after King Constantine dismissed the 1965 one), the Colonels acted.

Tanks appeared at strategic points in Athens and some 8,000 leftists were arrested.

Later that day King Constantine legitimated the Coup. He appointed a new prime minister who formed a military government.

The Colonels issued a decree instituting military law, abolishing the constitution and cancelling the elections. It even became illegal to listen to music by resistance figures like Mikis Theodorakis and Melina Mercouri.

Torture was commonplace : Torture was commonplace over the next seven years. At least 3,500 ‘guests’ passed through torture centres. Six thousand leftists were imprisoned or exiled to remote Greek islands.

American Vice-President Spiro Agnew welcomed the junta as ‘the best thing to happen in Greece since Pericles’. The British Labour Government hesitated briefly and then recognised the coup and accepted Greece staying in NATO.

In 1968, tanks changed the Prague government. In 1971 General Pinochet followed suit, killing Chile’s President Allende and thousands of Chilean leftists.

Resistance: Resistance to the Junta grew in Greece, particularly among students. On February 21 1973 they occupied the University of Athens against the forcible drafting of ‘subversive youths’.

An occupation of Athens Polytechnic then sparked mass demonstrations and new military repression. On November 17 1973 24 students and demonstrators were killed and hundreds injured.

In July 1974 the Junta staged a coup against the President of Cyprus, Archbishop Makarios, who had called for Greek officers to get out. This was followed by the Turkish invasion of the North of the island. The Greek military’s role then caused mass defections from the Junta, which collapsed immediately.

In December 1974 a two to one majority of Greek people voted in a referendum to establish the Third Hellenic Republic. November 17 then became a national holiday in schools and colleges throughout Greece.

( From an article by Steve Jefferys, then an LSE student who was one of those who occupied the London Greek Embassy in April 1967, originally published in Searchlight magazine).



A big THANK YOU to all who donated and cooked at the fundraising event at SOAS on December 5th. We managed to raise £1067 (£975 on the evening and £92 online). Lesvos Solidarity Refugee Camp [] received €1205.


Fundraising event for refugee solidarity movements in Greece

aafg_flyerAAfG and the SOAS Rebetiko Band, will be hosting a fundraising event for
refugee solidarity movements in Greece on Monday the 5th of December

Home-made Mediterranean food from 7:30pm / All funds raised from the sale of food at the event will go to the Lesvos Solidarity Refugee Camp [].

“Rebetiko @ SOAS” music event (8:30-late) with Greek music.

Junior Common Room
SOAS University of London
Thornhaugh St
Russell Sq
London WC1H 0XG


Anti-Fascist Action for Greece commits that all funds will go to solidarity structures that are actively involved in supporting the refugees.

Report on EU-Turkey Deal

Η Τουρκία αποτυγχάνει να προστατεύσει τους πρόσφυγες

Παρά την εν γένει φιλόξενη στάση της απέναντι στους πρόσφυγες, οι μεγάλοι αριθμοί ανθρώπων – περίπου 2,75 εκατομμύρια Σύριοι πρόσφυγες και 400.000 αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες από άλλες χώρες (πρωτίστως από το Αφγανιστάν, το Ιράκ και το Ιράν) – έχουν αναπόφευκτα καταπονήσει σημαντικά τόσο το νέο σύστημα ασύλου της Τουρκίας όσο και την ικανότητά της να ανταποκριθεί στις βασικές ανάγκες των προσφύγων.

Η έκθεση καταδεικνύει ότι το τουρκικό σύστημα ασύλου δεν πληροί τρία καθοριστικά κριτήρια που απαιτούνται κατά το διεθνές δίκαιο για να είναι νόμιμη η επιστροφή των αιτούντων άσυλο στην Τουρκία: καθεστώς, βιώσιμες λύσεις και μέσα διαβίωσης.

1.       Καθεστώς

Η Τουρκία δεν έχει τη δυνατότητα να εξετάσει αιτήσεις ασύλου, πράγμα που σημαίνει ότι εκατοντάδες χιλιάδες αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες αναμένουν, σε νομικό κενό, για χρόνια κάθε φορά. Οι τουρκικές αρχές έχουν αρνηθεί να παράσχουν στατιστικά για το άσυλο στη Διεθνή Αμνηστία. Ωστόσο, τον Απρίλιο ανέφεραν ότι έχουν εξετάσει περίπου 4.000 αιτήσεις, δηλαδή 1.5%, από τις 266.000 αιτήσεις που έχουν καταγραφεί στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, το 2015.

2.       Βιώσιμες Λύσεις

Οι πρόσφυγες είτε θα πρέπει να ενσωματωθούν στην Τουρκία, είτε να επανεγκατασταθούν σε μια άλλη χώρα, είτε – αν είναι ασφαλές – να επαναπατριστούν στη χώρα προέλευσής τους. Εντούτοις, η Τουρκία αρνείται το πλήρες καθεστώς πρόσφυγα και, συνακόλουθα, την ενσωμάτωση, σε όλους τους πρόσφυγες που δεν προέρχονται από την Ευρώπη, ενώ η διεθνής κοινότητα αποτυγχάνει να παράσχει στοιχειωδώς επαρκείς επιλογές/θέσεις επανεγκατάστασης. Το γεγονός αυτό θέτει τους πρόσφυγες προ ενός αδιεξόδου, αφού δεν μπορούν να φτιάξουν μια νέα ζωή στην Τουρκία και ταυτόχρονα διατηρούν κάποιες ελάχιστες ελπίδες ότι θα τους προσφερθεί η επιλογή επανεγκατάστασης σε μια άλλη χώρα τα προσεχή χρόνια, εάν αυτό συμβεί ποτέ.

Η Φάιζα (δεν είναι το πραγματικό της όνομα) και η αδερφή της, Αφγανές και οι δύο, διέφυγαν από εξαναγκαστικούς γάμους στο Ιράν και αναγνωρίστηκαν ως πρόσφυγες στην Τουρκία. Επί τρία χρόνια, περίμεναν μάταια για κάποια συνέντευξη σε μια πρεσβεία χώρας επανεγκατάστασης. Στο τέλος θεώρησαν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να διακινδυνεύσουν τις ζωές τους μέσα σε μια βάρκα ενός διακινητή προς την Ελλάδα.

Η Φάιζα είπε στη Διεθνή Αμνηστία ότι εάν υπήρχε κάποια βάσιμη προοπτική ασφαλούς και κανονικής αναχώρησης από την Τουρκία και κάποια υποστήριξη κατά τη διάρκεια της αναμονής για την ολοκλήρωση της διαδικασίας, εκείνη και η αδερφή της θα περίμεναν. Όπως εξήγησε: «Εάν υπήρχε κάποια ελπίδα επανεγκατάστασης, θα περιμέναμε. Πραγματικά φοβόμασταν το ταξίδι στην Ευρώπη γιατί γνωρίζαμε πως ήταν επικίνδυνο. Αλλά… ήμασταν τόσο απελπισμένες. Είπαμε στους εαυτούς μας: “Μπορεί να πεθάνουμε, μπορεί να μην φτάσουμε, αλλά δεν έχει σημασία γιατί δεν μπορούμε να μείνουμε άλλο στην Τουρκία”».

3.       Μέσα διαβίωσης

Η μεγάλη πλειονότητα Σύριων και άλλων προσφύγων αναγκάζεται να αναζητήσει κατάλυμα χωρίς κυβερνητική υποστήριξη. Παρότι οι τουρκικές αρχές προσφέρουν κατάλυμα σε περισσότερους από 264.000 Σύριους πρόσφυγες σε καταυλισμούς στις νότιες παραμεθόριες επαρχίες, δεν μπορούν ρεαλιστικά να προσφέρουν καταφύγιο για το υπόλοιπο 90% (2,48 εκατομμύρια) από τη Συρία. Στο μεταξύ έχουν διαθέσει κοινωνική στέγαση μόνο σε 100 από τους 400.000 (0,025%) αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες από άλλες χώρες. Αυτό σημαίνει ότι περίπου τρία εκατομμύρια αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες έχουν αφεθεί να καλύψουν μόνοι τους τις ανάγκες τους για στέγαση, όσο καλύτερα μπορούν.

Οι ερευνητές της Διεθνούς Αμνηστίας πήραν συνέντευξη από 57 πρόσφυγες στην Τουρκία μεταξύ Μαρτίου και Μαΐου 2016. Όλοι περιέγραψαν τον αγώνα για επιβίωση χωρίς σχεδόν καθόλου οικονομική υποστήριξη από τις αρχές, με τη μεγάλη πλειονότητα να στηρίζεται στη φιλανθρωπία μελών της οικογένειας, άλλων αιτούντων άσυλο ή θρησκευτικών κοινοτήτων.

Πρόσφυγες περιέγραψαν στη Διεθνή Αμνηστία τις συνθήκες υπό τις οποίες ζουν σε κακής ποιότητας ή αυτοσχέδια καταλύματα, ενώ κάποιες φορές κοιμούνται σε τεμένη, πάρκα ή σταθμούς του μετρό επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο. Δύο οικογένειες Αφγανών, τρία από τα παιδιά της οποίας πνίγηκαν σε μια αποτυχημένη απόπειρα να διασχίσουν τη θάλασσα, κοιμούνταν κάτω από μια γέφυρα στην Κωνσταντινούπολη αφότου.

«Η Τουρκία υπήρξε ένας γενναιόδωρος οικοδεσπότης για τους πρόσφυγες, αλλά οι υποσχέσεις της προς τους ηγέτες της Ε.Ε. απλά δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική κατάσταση που επικρατεί. Αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες έχουν παγιδευτεί επί χρόνια στην Τουρκία και, καθώς περιμένουν, δεν τους παρέχεται ούτε υποστήριξη ούτε το δικαίωμα να στηρίξουν τους εαυτούς τους», δήλωσε ο John Dalhuisen.

«Η κατάσταση αυτή αποτελεί μια απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα για τους ηγέτες της Ευρώπης. Μπορεί να είναι πολιτικά σκόπιμο να αναθέσουν σε τρίτους το νομικό τους καθήκον να βοηθήσουν ανθρώπους που διαφεύγουν από συγκρούσεις, αλλά εάν νομίζουν ότι μπορούν να το πράξουν αυτό είτε νόμιμα είτε χωρίς να προκαλέσουν περαιτέρω εξαθλίωση στους ανθρώπους που ήδη έχουν ξεφύγει από τρομακτικά δεινά, κάνουν ένα τραγικό και προφανέστατο λάθος».

Παιδιά πρόσφυγες εργάζονται για να τα βγάλουν πέρα

Η έκθεση προειδοποιεί επίσης ότι η παιδική εργασία είναι διαδεδομένη μεταξύ των προσφύγων στην Τουρκία, καθώς οικογένειες αγωνίζονται να ανταπεξέλθουν στις βασικές τους ανάγκες.

Μια μητέρα τριών παιδιών από τη Συρία δήλωσε στη Διεθνή Αμνηστία ότι ολόκληρη η επταμελής της οικογένεια επιβιώνει χάρις στις 5 με 10 τουρκικές λίρες την ημέρα (περίπου 1.75 με 3.50 δολάρια ΗΠΑ) που κερδίζει ο εννιάχρονος γιος της από την εργασία του σε ένα παντοπωλείο. Τα τραύματα από θραύσματα που υπέστη ο σύζυγός της στη Συρία, τον εμποδίζουν να εργαστεί.

Η Ε.Ε. θα πρέπει να μοιραστεί, όχι να μεταθέσει σε τρίτους, την ευθύνη

Αντί να μεταθέτει τις ευθύνες της στην Τουρκία, η Ε.Ε. θα πρέπει να μεριμνήσει για την έναρξη ενός φιλόδοξου προγράμματος επανεγκατάστασης για τους πρόσφυγες που βρίσκονται σήμερα στη χώρα αυτή.

Ενώ η Τουρκία φιλοξενεί πάνω από τρία εκατομμύρια αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες, περισσότερους από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο, όλα τα κράτη μέλη της Ε.Ε. μαζί προσέφεραν θέσεις επανεγκατάστασης σε μόλις 8.155 πρόσφυγες από όλον τον κόσμο το 2015.

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση απάντησε σε μια από τις ζοφερότερες ανθρωπιστικές καταστροφές της εποχής μας υψώνοντας φράχτες, αναπτύσσοντας περισσότερους συνοριοφύλακες και συνάπτοντας ανέντιμες συμφωνίες με γειτονικές χώρες για να κρατήσουν τους ανθρώπους μακριά. Το αποτέλεσμα είναι εξαθλίωση και πόνος και περισσότεροι θάνατοι στη θάλασσα», δήλωσε ο John Dalhuisen.


Οι εξαναγκαστικές επιστροφές από την Τουρκία προς το Αφγανιστάν, το Ιράκ και τη Συρία έχουν ήδη υπονομεύσει τη συμφωνία Ε.Ε. – Τουρκίας

Στις 18 Μαρτίου  2016, η Ε.Ε. και η Τουρκία σύναψαν μια εκτεταμένη συμφωνία ελέγχου της μετανάστευσης – επισήμως μια δήλωση. Με αντάλλαγμα έως και 6 δισεκατομμύρια ευρώ, καθώς και πολιτικές παραχωρήσεις εκ μέρους της Ε.Ε., η Τουρκία συμφώνησε να δεχθεί πίσω όλους τους «παράτυπους μετανάστες» που φθάνουν στα ελληνικά νησιά από τα τουρκικά παράλια μετά τις 20 Μαρτίου.

Η συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας βασίζεται στην υπόθεση ότι η Τουρκία είναι μια ασφαλής χώρα όπου αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες μπορούν να επιστραφούν. Πέραν από το μη σεβασμό των δικαιωμάτων των προσφύγων εντός της Τουρκίας (που αποτελεί το αντικείμενο αυτής της έκθεσης), ένα άλλο κριτήριο βάσει του οποίου μια χώρα μπορεί να θεωρηθεί ως «ασφαλής» ή όχι, είναι εάν επιστρέφει ανθρώπους πίσω σε άλλες χώρες όπου αντιμετωπίζουν κίνδυνο σοβαρών παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Προηγούμενη έρευνα της Διεθνούς Αμνηστίας έχει ήδη δείξει ότι στα τέλη του 2015 και στις αρχές του 2016, αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες στην Τουρκία, στάλθηκαν πίσω ακριβώς με αυτόν τον κίνδυνο σε Αφγανιστάν, Ιράκ και Συρία.


For the whole report in English:


THIS IS NOT A COUP – London Screening and Q&A with director Aris Chatzistefanou

Fri 10 June 2016 7:15 pm – 10:00 pm
Khalili Lecture Theatre
School of Oriental and African Studies (SOAS)
University of London
Thornhaugh Street
Russell Square
London WC1H 0XG

For more information and tickets see here:


Refugee Fundraise


The situation is dire. The decision of the EU governments to close their borders intensified the humanitarian crisis in Greece, where thousands of migrants fleeing persecution and war arrive every day. Please help us relieve some of that pressure.

Anti-Fascist Action for Greece commits that all funds will go to solidarity structures that are actively involved in supporting the refugees. The money will go towards clothes, food, and other basic supplies.

(photo: Marios Lolos)